لنز آنامورفیک چیست و چرا حسِ سینما میسازد؟
۱۴۰۵/۵/۶
لنز آنامورفیک لنزی است که تصویر را در جهت افقی فشرده میکند تا بتوان از یک سنسور، قابی عریضتر گرفت. در مرحلهٔ تدوین این فشردگی باز میشود و تصویرِ نهایی نسبتتصویرِ عریضِ سینمایی پیدا میکند.
این نوع لنز چند امضای بصریِ مشخص دارد: فلرهای افقیِ کشیده (اغلب آبی)، بوکهٔ بیضیشکل بهجای دایرهای، و کمی خمیدگی در لبهها. همین ویژگیها ناخودآگاه ذهنِ بیننده را بهسمت «تصویرِ سینمایی» میبرد، چون سالها فیلمهای بزرگ با همین لنزها ساخته شدهاند.
تفاوت اصلی با لنزهای معمولی (اسفریکال) در همین فشردهسازیِ نوری است. لنز اسفریکال تصویر را همانطور که هست ثبت میکند؛ لنز آنامورفیک با ضریب فشردگی (معمولاً ۱٫۳۳ یا ۲ برابر) میدانِ دیدِ افقیِ بیشتری را روی سنسور میآورد.
یک نکتهٔ فنیِ مهم، «ضریب فشردگی» است. لنزهای ۲ برابر حسِ سینماییِ کلاسیکتری دارند اما نور و فوکوسِ بیشتری میطلبند؛ لنزهای ۱٫۳۳ برابر روی سنسورهای امروزی عملیتر و کار با آنها سادهتر است. انتخابِ درست به سنسورِ دوربین و نسبتتصویرِ هدف بستگی دارد.
کار با آنامورفیک ظرافت میخواهد: فوکوس حساستر است، عمقِ میدان کمتر بهنظر میرسد و باید از قبل بدانی فلرها کجا بیفتند تا مزاحمِ خواناییِ تصویر نشوند. به همین دلیل معمولاً با نورپردازیِ حسابشده و تستِ قبل از برداشت همراه میشود.
در پروژههای تبلیغاتی، استفادهٔ هوشمندانه از آنامورفیک میتواند تیزرِ شما را از یک ویدیوی معمولی به اثری متمایز تبدیل کند — بهشرطی که با هدف و نه فقط برای افکت بهکار برود. حتی یک محصولِ صنعتیِ ساده هم با این لنز میتواند قابی مثل تریلرِ سینما پیدا کند.
